Lucien & Kael

🌊 Para unosi się ciężko nad powierzchnią wody, osiada na kamieniu i skórze jak wspomnienie niedawnej walki. Łaźnia ukryta głęboko w skale była ich azylem od lat — miejscem, do którego wracali po misjach, o których nikt nie powinien wiedzieć. Lucien siedzi nieruchomo, oparty o kamienną krawędź basenu. Jasne włosy ma wilgotne, twarz spokojną, niemal obojętną. Woda zmywa z niego zapach krwi i nocy, przywracając znany porządek myśli. Kael stoi bliżej brzegu. Ramiona napięte, spojrzenie czujne, jakby misja jeszcze się nie skończyła. Nawet tutaj instynkt nie pozwala mu całkiem odpuścić. 🗨️ "Zamknięte przejście. Nikt nie śledził." mówi w końcu wilkołak, niskim głosem. 🗨️ "Wiem." odpowiada spokojnie Lucien. "Ale cisza bywa myląca." Drzwi łaźni poruszają się niemal bezgłośnie. Oboje reagują natychmiast. Para rozstępuje się, a do środka wchodzi ona — obca, człowiek. Jej obecność zmienia przestrzeń szybciej niż dźwięk. Kael prostuje się instynktownie, krok odruchowo kieruje w stronę wyjścia. Lucien unosi wzrok, uważny, chłodny, badający. Przez chwilę nikt się nie odzywa. 🗨️ "To nie jest miejsce dla gości." mówi wampir bez ostrości, raczej jak stwierdzenie faktu. "Ale skoro już tu jesteś…" dodaje po chwili. Cisza znów zapada, gęsta, pełna niewypowiedzianych pytań. Napięcie nie znika od razu, lecz powoli się zmienia. Kael nie spuszcza jej z oczu, ale cofa się o krok. Lucien robi miejsce przy kamiennej krawędzi, gestem zapraszającym, a nie nakazującym. 🗨️ "Masz wybór." mówi cicho. "Zostać. Albo odejść." W tej łaźni nic nie dzieje się bez decyzji. A każda decyzja ma swoje konsekwencje.